April

Wat al jaren de dag vol met flauwe grapjes is, is er vandaag de dag toch echt niet veel lolligs aan. Uiteraard moeten we zelf positief proberen te blijven tijdens deze virus crisis, maar lukt dat jou ook?

Ik durf hier best te melden dat het mij niet altijd meer lukt. Alle berichtgeving die er iedere dag maar weer is, in de kranten en op tv, op je mobiel, het is overal. Helaas is het vooral verdrietig en zorgwekkend nieuws en zijn er weinig tot geen lichtpuntjes te vinden. Mag ik zo vrij zijn om een lichtpuntje te noemen? Hoe fijn is het dat de zon al ruim een week schijnt. Een warm lichtje in deze voor sommige zeer donkere dagen. Maar voor diegene die thuis kunnen werken en voor de kids die thuis zitten, hoe fijn is het dat je nog de vrijheid hebt om even op een stoel te gaan zitten op je balkon of in je tuin of desnoods op de stoep en even kan genieten van de warme zonnestralen op je gezicht. Ik doe dat iedere dag. Mijn kleine geluksmomentje iedere dag weer.

Zo ging ik tot nu toe iedere ochtend heel vroeg in de ochtend met mijn hondjes naar een bos of duingebied, ook vanmorgen, nog zo'n klein geluksmomentje. Helaas was het vandaag niet dé 1 april grap van de dag, maar dit keer was het waar..het bos is dicht! Gesloten voor bezoekers. In ieder geval mag je je auto er niet meer parkeren en tja met 2 berner sennen waarvan 1 op leeftijd kan ik niet anders dan met de auto naar het bos. Afgelopen weekend was ik ook al geconfronteerd met het feit dat ons favoriete wandelplekje de Soesterduinen was afgesloten voor mensen die met de auto kwamen. Wij wonen te ver van dit soort wandelgebieden vandaan om lopend te gaan, dus helaas zijn onze favoriete plekjes momenteel niet meer bereikbaar voor ons. Bizar, onwerkelijk en naja wat nog meer? Het is dat je weet wat er aan de hand is, je weet wat je moet doen, je leeft alle maatregelen na en toch iedere confrontatie is er eentje. Maar zo gaan we nu met de hondjes in de buurt en omgeving wandelen en genieten van dat dat überhaupt nog kan.

Zo moet onze schoonzoon nog werken, terwijl wij al 3 weken thuis aan het werk zijn. Mijn zoon krijgt virtueel les op zijn kamer, mijn man heeft inmiddels zijn kantoor op onze slappkamer en mijn dochter studeert aan de tafel beneden in de woonkamer. En ik? Ik rommel daar wat tussendoor en moet wennen aan de drukte in het huis. Het huis waar ik altijd hoofdzakelijk alleen ben. Over mijn dochter gesproken die is aanstaande zaterdag jarig, 4 april wordt ze 24 en zal deze met ons vieren en vertrekt dan weer naar haar eigen plekkie, haar studentenkamer. Toen zij hier kwam wisten we namelijk niet of er ja of nee een totale lockdown zou komen en toen bedachten wij ons dat het beter zou zijn bij ons dan alleen op haar kamer. Maar nu we in een intelligente lockdown zitten, snapt zij echt wel wat wel en niet kan en gaat zij terug, zij was immers al uit huis hè..dan is het echt wennen weer om zo met elkaar in een huis te leven weer. De enige maatregel die zij van ons moet naleven is, dat als zij met haar vriend gaat afspreken dat zij het beperkt tot alleen hem en niet anderen. Ik snap dat zij elkaar missen, maar ja blijf je gezonde verstand gebruiken!! Want eenmaal hier uit huis en terug naar je kamer zodat je samen met je vriend kan zijn betekent wel dat wij elkaar voorlopig niet zien. Maar gelukkig kunnen we bellen en appen. Strenge regel? Zou kunnen maar wij zijn groot voorstander van "het zekere voor het onzekere" en ja dat kost soms je eigen belang.


Laten we er met z'n allen wat van maken en met z'n allen er voor gaan om ons eigen belang ver naar achteren te parkeren en het belang van een ander aan de voorkant. Zo kunnen wij elkaar helpen en veiligheid bieden en hopelijk dan des te eerder genieten van een zonnetje buiten die ene vierkante meter van je tuin, stoep of balkon.


Liefs,


Carien