All in the mind

Niet dat dit moet maar omdat ik het wil. Ik ben dit blog tenslotte begonnen omdat ik graag schrijf, vertel of deel. Nu heb ik onlangs een post geplaatst waarin ik aangaf voor het eerst sinds een jaar weer eens op een weegschaal te hebben gestaan. Tijdens de periode dat ik onder begeleiding was van een coach en dus mij voor de volle 500% gaf aan bodybuilding en wedstrijdvoorbereidingen woog ik mij nooit, mijn coach deed alles op zicht. Juist omdat de weegschaal zeer demotiverend en kwellend kan zijn voor iemand die zo met grammetjes en vetrandjes bezig is. Shape moet dat zijn wat je wil en er van mag verwachten en wat nodig is om podiumwaardig te geraken en zijn. Ik heb daar middenin gezeten tot aan oktober 2019. Door een mega opvlamming van mijn fibromyalgie, een burn-out en later gebleken artrose op veel plekker, kon ik op de een op andere dag mijn bed niet meer uit, laat staan trainen. In het begin ben je bezig met overleven en beter worden, te veel pijn om te balen dat trainen niet meer lukte. Na een tijdje wil je weer, trainen / topsport was en is mijn passie, maar dat bleek verleden tijd. Pijn, veel pijn niet alleen lijfelijk maar nu ook mentaal.

Het is nu 8 jaar geleden dat ik op eigen kracht ruim 25kg ben afgevallen en later samen met een personal trainer aan mijn shape ben gaan werken. Kilo's waren eraf maar er was meer haalbaar dat wist ik gewoon en dat lukte met de hulp van die coach op dat moment. In alle vertrouwen en ook een beetje in een opwelling zijn wij toen samen het pad in gegaan om mee te doen aan een bodybuilding wedstrijd in bikinifitness klasse. Het jaar 2018 was er eentje om niet snel te vergeten, de overwinningen die ik destijds voor mijzelf heb behaald zijn niet in een prijs uit te drukken. Belangrijk punt in dit verhaal is wel, van overgewicht naar bikinifitness atlete met wedstrijd shape (flink shredded).

in de maanden na mijn wedstrijd stapte ik over van coach, ik wilde nog 1x het podium op, maar met mijn toen huidige coach was dat niet haalbaar. Dus lang verhaal kort andere coach gezocht. Daar eigenlijk nooit echt in een "bulk" belandt omdat het er naar uitzag dat een wedstrijd binnen haalbare tijd er wel in zat. Toen besloot coach anders en ging ik toch in bulk. Bulk wil zeggen dat je qua kcal een overschot creëert om tevens spiermassa te bouwen. Technisch verhaal kort door de bocht, meer voeding nodig voor spieren kweken. Nou goed, mentaal was dit een uitdaging. Ik was immers trots en zeer tevreden met mijn shape waar ik zo snoeihard voor had getraint en alles voor had gelaten. Zelfs tijdens zomervakanties, op de camping of niet, trainen ging door en mij strikt aan voedingsschema houden ook! Ik week niet af van het plan. Okee ik dwaal af...de bulkfase. Doel was nog 1x het podium. En dat hield in massa bouwen, ik was podiumwaardig maar nog nèt niet "genoeg" om verschil te maken. Wat een domper, verdomd trots als ik was op alles wat ik bereikt had was ik toch niet goed genoeg. Okee nogmaals knallen en zien wat nog haalbaar is, zonder gebruik van "extra's". Ik wilde clean, naturel blijven. Ik ga zeker niet ontkennen dat binnen deze sport er genoeg atleten zijn die toch net wat hulp inzetten in de vorm van een tabletje of anders. Ik niet!! Altijd met in mijn achterhoofd dat de "race" dan weleens gelopen kon zijn. Leeftijd gaat ineens dan wel een rol spelen, en mijn achterstand op trainingsjaren al helemaal. Vanaf het moment op eigen kracht 25kg afgevallen te zijn naar trainer zoeken naar eerste wedstrijd is een periode van 5 jaar, waarvan 3 jaar pas trainen/fitness. Ik heb achterstand op alle dames die ik tegen zou komen op dat podium.

Maar ik heb er eerder gestaan en werd toen 6e? Is het dan een hele rare gedachte van mij om te denken, 6e na 3 jaar training..bring it on en laten we zien wat het gaat zijn. Geen rare gedachte, maar coach ging er niet in mee. Okee, ik de bulk in, met best een beetje angstzweet, want ik was tenslotte afgevallen en wilde echt niet weer "dikker" worden. Maar wat moet dat moet om te behalen wat je wilt. En ging ik er voor. Het jaar 2019, medio maart ging ik langzamerhand de bulk in (detail maart 2019 zou 2e wedstrijd zijn). En toen kwam daar het moment, oktober 2019. Pats boem, niks noppes nada. Niet meer in de shape die ik mooi vind, niet meer een wedstrijd voor ogen, een lijf wat niet eens meer in staat was te lopen. Harde klap. Voeding heb ik destijd zelf aangepast, maar ergens is het mis gegaan. Ik kreeg er noig meer vage klachten bij en heb inmiddels begrepen dat ik flink last heb van overgangsklachten. Waar gewichtstoename zeker een vaak gehoorde klacht is. Lekker dan. Lijf groeit, veranderd en ik kan niet sporten.

En dan nu dus over mijn post. Mensen begrijp mij goed...getallen op de weegschaal zeggen mij inderdaad niets tot weinig. Ik ben blij dat ik inmiddels (april 2020) weer kan wandelen met mijn hondjes, wat homeworkouts kan doen met bodyweight, maar als ik op de weegschaal zie dat mijn gewicht "bijna" is zoals het 8 jaar geleden was dan krijg ik het ook even te kwaad, it's all in teh mind en dat was een totale mindf*ck.

Een split second denk ik dat ik terug ben zoals bij foto 1....maar bewust een foto ernaast geplaatst zoals het nu is, nu is 11 april 2020. Nope de "ateleten" shape heb ik niet meer, maar dat kan mijn vergelijking gewoon ook niet meer zijn sterker nog dat moet het niet zijn. Ik leef niet meer volgens voedingsschema, ik leef als Carien, ik train geen 5 à 6 keer meer in de week, ben blij met iedere dag een wandeling en 3 of 4 keer per week een kleine bodyweight workout zonder pijn. Ik ben wie ik ben en heb zoveel overwonnen en ben zoveel sterker uit iedere strijd gekomen..ik voel mij inmiddels goed en fit, wat nou denken dat het gewicht bepalend is?

De laatste zin in mijn post "geschrokken van getallen maar voel mij fitter dan voorheen...dus ja welke "+" zou ik nou belangrijker vinden?"

Voor mij is het echt meer dan duidelijk dat het fitter voelen dan voorheen zoveel belangrijker is dan een getal.. In mijn post heb ik daar ook een boodschap mee af willen geven aan iedereen die denkt dat een bepaald gewicht je pas een fit iemand kan doen voelen...NEE!! Denk dat niet..het liefst zie ik een verbod op verkoop weegschalen (hahahahh), kijk in de spiegel, luister naar je gevoel, wees happy, voel je fit en dat is voor een ieder op zijn eigen manier, maar iedere manier is goed! Ik was ff geschrokken, maar dat heb ik proberen uit te leggen hierboven waardoor. Een rollercoaster aan veranderingen aan mijn lijf, de weegschaal zegt qua gewicht "niet okee" maar mijn gevoel en lijf zeggen "gaat goed/je gaat vooruit". En daar hecht ik juist waarde aan.


Liefs,


Carien