Kleine dingen

Ik besef mij heel goed dat niet iedereen tijdens deze thuisblijf periode beschikt over een tuin, maar ik kan dus wel een tuin in. Het is niet groot maar het is een buiten. Vroeger op mijn studentenkamer zat ik altijd in de raamopening, daar had ik geen buiten, maar kon het raam open en dat was voor mij genoeg om te genieten. Later woonde ik op een flat met een klein balkonnetje er pastte net een stoel, maar hee ik kon er zitten, voor mij inderdaad genoeg om te genieten. Oke ik begin nu al af te dwalen..wat zijn wij in Nederland gezegend met het zonnetje wat al geruime tijd zo heerlijk aan het schijnen is. Vaak drink ik na mijn ochtendwandeling met onze honden of na mijn ochtendcardio op het fietsje een glas thee in de tuin. Het tjilpen van de vogeltjes de vroege kilte en dat heerlijke ochtendzonnetje.

Dat maakt mijn start van de dag toch wel bijzonder. Tevens besef ik mij, dat ik dat nu dus wél doe en het mezelf gun maar voorheen deed ik dat minder tot niet. Bizar eigenlijk dat nu ik niet anders kan dat ik voor mezelf meer ruimte heb gecreëerd om te genieten van de meest kleine momentjes dan voorheen. Ik ben altijd al wel een genieter van kleine momenten of dingen geweest maar nu meer en intenser. Ik hoop 1 ding, dat ik dit vasthoud nà deze "blijf zoveel mogelijk thuis" fase.

Brengt mij direct bij het volgende, ieder jaar na onze zomer vakantie zeggen wij tegen elkaar dit leventje (camping, relax, dag opstarten buiten) houden we vast hè? En op dit moment is het ons gelukt dit stukje geluk te ervaren, wij zijn nog safe en doen dat wat nodig is om anderen ook safe te houden. Het wil niet zeggen dat thuisblijven staat voor niet genieten. Tuurlijk is het een nare, verwarrende, onzekere en angstige periode. Helemaal mee eens, maar als ik zou stoppen met iets positief in deze situatie te stoppen dan wordt het zelfs voor mij een lastig verhaal. Dat wat ik buiten kom zijn de wandelingen met onze honden of het koppie thee drinken in de tuin of af en toe eens een stuk fietsen.

Neem nu vanmorgen, voor het werk van mijn man moest er een brief richting finacieel directeur zodat die ondertekend kon worden. Normaliter zou de auto gebruikt worden, want ja dat is tenslotte sneller en. En nu? Wij zijn samen op de fiets gestapt en zijn in de vroege ochtend samen richting Soest gefietst. Terug fietsten we een klein stukje om, maar wat was dàt fijn en mooi. We gingen terug door het bos en ineens daar stonden allemaal reeën te grazen. Uiteraard gestopt en geprobeerd ze op de foto te krijgen, je wil ze niet wegjagen of storen dus vanaf een redelijke afstand en met telefoon geprobeerd vast te leggen. Op het moment dat ik de telefoon pakte en mijn fiets wilde neerzetten kregen ze het direct door en zo snel als ze waren verdwenen ze in het bos.

Bedankt Jaap dat jij wat sneller je telefoon binnen bereik had. Die extra tijd omfietsen was dit moment meer dan waard.

Dat zeg ik, het zijn de kleine dingen die het doen. Liever zien wij de situatie anders, man naar kantoor en zoon gewoon naar school. Niet omdat ze niet mogen of willen thuis zijn, maar omdat dan dat stomme virus er niet zou zijn. Maar helaas we hebben daar mee te leren leven en een ieder heeft daar een weg voor zichzelf in te vinden. Het zijn 17 miljoen mensen die het samen moeten doen, dat zijn heel veel verschillende individuutjes die deze crisis ieder op zijn eigen manier benaderd en beleefd. Je schrijft ze niet de wetten voor klinkt het in dat ene liedje, maar nu ineens wel! Hoe fijn is dat? dat niemand het liefst een wet of een regel opgelegd krijgt maar dat iedereen op zijn manier daar toch wél mee om kan gaan! Het kan dus wel. Ik ben niet alleen voor mezelf benieuwd of ik de rust die ik nu ervaar kan vasthouden, maar ben ook benieuwd of er een verandering gaat plaatsvinden zodra er weer geleefd wordt buiten de muren van ons huis.


Liefs,


Carien